Modlitwa do św. Judy Tadeusza w trudnych sprawach jest prośbą skierowaną do Boga przez wstawiennictwo apostoła Judy, wspominanego razem ze św. Szymonem Apostołem 28 października. Jezus Chrystus powołał Judę do grona Dwunastu, a Kościół uczy, że modlitwa wstawiennicza obejmuje prośbę za siebie i za innych (Łk 6,12-16; KKK 2634-2636).
Gdy człowiek słyszy złą diagnozę, czeka na wynik ważnej sprawy, przeżywa konflikt w rodzinie albo nie widzi wyjścia z zadłużenia, potrzebuje języka prostego i uczciwego. Modlitwa nie jest formułą, która wymusza określony rezultat. Pomaga nazwać ciężar, stanąć przed Bogiem bez udawania i szukać dobra również wtedy, gdy droga wyjścia wymaga czasu.
„Prośba o wstawiennictwo świętych nie odciąga od Chrystusa, lecz wyraża komunię Kościoła i zaufanie Bogu.” — Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2634-2636, 1992
W parafialnej praktyce najprostsze słowa bywają najuczciwsze: „Boże, nie wiem, co zrobić. Daj mi światło na dziś i odwagę, by wykonać następny krok”. Taką prośbę można połączyć z modlitwy w trudnych chwilach, Mszą świętą, spowiedzią i spokojną rozmową z drugim człowiekiem.
- Św. Juda Tadeusz – apostoł Jezusa Chrystusa – jest przyzywany jako orędownik, a nie jako ktoś, kto zastępuje Boga.
- Trudna sprawa – choroba, konflikt, utrata pracy lub lęk – wymaga modlitwy połączonej z rozeznaniem i działaniem.
- Intencja modlitwy – konkretna, dobra i możliwa do wypowiedzenia – pomaga nie uciekać od rzeczywistego problemu.
- Wstawiennictwo świętych – praktyka zakorzeniona w wierze Kościoła – prowadzi do Chrystusa, nie do religijnego „automatu”.
- 28 października – liturgiczne wspomnienie św. Szymona i Judy – może stać się dniem osobistej modlitwy lub Mszy świętej.
Kim był św. Juda Tadeusz i czy był Judaszem Iskariotą?
Św. Juda Tadeusz to apostoł Jezusa Chrystusa, charakteryzujący się przynależnością do grona Dwunastu, odrębnością od Judasza Iskarioty oraz liturgicznym wspomnieniem ze św. Szymonem 28 października. W wykazie apostołów Łukasz wymienia „Judę, syna Jakuba”, natomiast Judasz Iskariota jest wskazany osobno jako ten, który stał się zdrajcą (Łk 6,12-16).
Imiona Juda i Judasz były w czasach Nowego Testamentu blisko spokrewnione językowo, dlatego łatwo o pomyłkę. Trzeba jej unikać. Pobożność wobec św. Judy Tadeusza odnosi się do apostoła, nie do Judasza Iskarioty. Z doświadczenia duszpasterskiego wiadomo, że jedno krótkie wyjaśnienie często usuwa niepotrzebny niepokój osoby rozpoczynającej modlitwę.
Czym różni się apostoł Juda od Judasza Iskarioty?
Juda Tadeusz był jednym z Dwunastu, a Judasz Iskariota był uczniem, który wydał Jezusa. Ewangeliczne listy apostołów rozróżniają obie osoby, dlatego nie należy używać ich imion zamiennie (źródło: Łk 6,12-16).
Tradycja identyfikuje apostoła modlitwy z Judą nazywanym Tadeuszem. Natomiast kwestia autorstwa Listu Judy ma swoją historię egzegetyczną i nie trzeba jej rozstrzygać, aby uczciwie modlić się za jego wstawiennictwem. Sam List Judy rozpoczyna się przedstawieniem autora jako „Juda, sługa Jezusa Chrystusa, brat Jakuba” (Jud 1,1).
- Juda Tadeusz – apostoł – występuje w tradycji Kościoła jako świadek Chrystusa i patron modlitwy w sytuacjach ciężkich.
- Judasz Iskariota – jeden z uczniów – jest w Ewangelii odrębną postacią związaną ze zdradą Jezusa.
- Św. Szymon Apostoł – współwspominany z Judą – przypomina, że liturgia mówi o dwóch apostołach, nie o pojedynczym kulcie prywatnym.
- List Judy – księga Nowego Testamentu – zachęca do trwania w wierze i miłości Boga.
- Jezus Chrystus – centrum modlitwy chrześcijańskiej – pozostaje tym, do którego prowadzi prośba o wstawiennictwo apostołów.
Dlaczego św. Juda Tadeusz jest patronem spraw trudnych?
Św. Juda Tadeusz jest w katolickiej pobożności wzywany w sprawach trudnych i po ludzku bez wyjścia, lecz ten patronat nie jest dogmatem ani obietnicą natychmiastowej pomocy. Modlitwa prosi Boga o światło, wytrwałość i dobro przez wstawiennictwo apostoła.
Ludowa tradycja łączy ten patronat z rzadziej wybieranym imieniem apostoła oraz z przekonaniem, że także w sytuacji odrzuconej przez innych człowiek może zwrócić się do Boga. Sens tej praktyki jest zdrowy wtedy, gdy nie buduje magicznego myślenia. Nie „załatwiamy sprawy” świętym; powierzamy ją Bogu.
„Budujcie samych siebie na fundamencie waszej najświętszej wiary, modląc się w Duchu Świętym.” — Pismo Święte, List Judy 1,20
Tekst modlitwy do św. Judy Tadeusza w trudnej sprawie
Modlitwa w trudnej sprawie to szczera prośba do Boga, charakteryzująca się konkretną intencją, aktem zaufania i gotowością do właściwego działania. Katechizm Kościoła Katolickiego wskazuje, że prośba obejmuje przebaczenie, szukanie Królestwa Bożego oraz potrzeby własne i bliźnich (KKK 2634-2636).
Poniższy tekst nadaje się do modlitwy w domu, w kościele albo podczas krótkiej chwili ciszy przed pracą. Nie trzeba czekać na idealny nastrój. Jeśli brakuje słów, można przeczytać go powoli, jedno zdanie po drugim.
Jak modlić się w trudnej sprawie krok po kroku?
Zacznij od nazwania przed Bogiem jednej konkretnej sprawy, a potem poproś o światło i odwagę na najbliższy krok. Taka kolejność chroni modlitwę przed chaosem: najpierw prawda o sytuacji, potem zaufanie, następnie odpowiedzialne działanie.
Boże, Ojcze pełen miłosierdzia, przychodzę do Ciebie z moją trudną sprawą. Ty znasz mój lęk, bezradność i to, czego nie umiem wypowiedzieć. Przez wstawiennictwo św. Judy Tadeusza, apostoła Jezusa Chrystusa, proszę Cię o pomoc w intencji: [tu wypowiedz swoją intencję].
Daj mi światło, abym rozpoznał lub rozpoznała właściwą drogę, cierpliwość w oczekiwaniu i odwagę, by uczynić dobro, które dziś jest możliwe. Uwolnij mnie od rozpaczy, gniewu i decyzji podejmowanych w pośpiechu. Jeśli moja prośba jest zgodna z Twoją wolą, prowadź mnie ku rozwiązaniu; jeśli droga ma być inna, daj mi pokój i ludzi gotowych do pomocy. Amen.
- Minuta ciszy – przed modlitwą – pozwala uspokoić oddech i oddzielić fakt problemu od natłoku myśli.
- Nazwanie intencji – jednym zdaniem – pomaga określić, czy prosisz o pojednanie, zdrowie, pracę, ochronę czy mądrą decyzję.
- Prośba o światło – zamiast żądania wyniku – otwiera na rozwiązanie, którego wcześniej nie brałeś lub nie brałaś pod uwagę.
- Jeden krok po modlitwie – telefon, wizyta, przeprosiny lub dokument – zamienia dobrą intencję w odpowiedzialne działanie.
- Wdzięczność – nawet za drobną pomoc – uczy widzieć otrzymane wsparcie bez tworzenia fałszywych obietnic.
Jak sformułować własną intencję modlitwy?
Ułóż intencję w jednym lub dwóch zdaniach, podając sytuację i prosząc o konkretne dobro, nie o kontrolę nad drugim człowiekiem. Zamiast „spraw, żeby ktoś zrobił dokładnie to, czego chcę”, proś o prawdę, pojednanie, bezpieczeństwo albo mądrą decyzję.
Przykłady pomagają uniknąć ogólników. „Proszę o odwagę, by umówić wizytę u lekarza”; „proszę o pokój w rozmowie z dorosłym synem”; „proszę o uczciwe rozwiązanie sprawy w pracy”; „proszę o ochronę dla osoby doświadczającej przemocy”. Możesz też powierzyć intencję przez intencje mszalne.
- Intencja za rodzinę – „Proszę o cierpliwość i prawdziwy dialog w naszym domu” – wskazuje dobro, o które można wspólnie zabiegać.
- Intencja za chorego – „Proszę o siłę dla Anny, światło dla lekarzy i bliskość dla jej rodziny” – łączy modlitwę z troską.
- Intencja zawodowa – „Proszę o uczciwą pracę i roztropność w rozmowach” – nie domaga się krzywdy innych osób.
- Intencja pojednania – „Proszę o odwagę do przeprosin i gotowość do wysłuchania” – zaczyna zmianę od własnej postawy.
- Intencja kryzysowa – „Proszę o bezpieczeństwo tej nocy i pomoc właściwych ludzi” – kieruje uwagę na pilne, realne potrzeby.
Nowenna do św. Judy Tadeusza – jak modlić się przez dziewięć dni?
Nowenna do św. Judy Tadeusza to dziewięciodniowa modlitwa, charakteryzująca się stałością, jedną intencją i codziennym zwróceniem serca ku Bogu. Dziewięć dni nie stanowi warunku wysłuchania prośby; jest porządkiem modlitwy, który pomaga wytrwać bez presji na szybki rezultat.
Nie ma obowiązku odmawiania ustalonego tekstu ani rozpoczynania nowenny w konkretnym dniu miesiąca. Można zacząć dziś. Osoba zapracowana może przeznaczyć 10 minut rano, a osoba opiekująca się chorym – kilka minut przy łóżku. Najważniejsza jest uczciwość, nie perfekcyjna forma.
Jak ułożyć dziewięć dni z Ewangelią i modlitwą?
Przez 9 kolejnych dni powtarzaj tę samą intencję, przeczytaj krótki fragment Ewangelii i podejmij jeden mały czyn dobra. Stałość uczy zaufania, a konkretny czyn sprawdza, czy modlitwa prowadzi do miłości bliźniego.
- Dzień 1 – prawda – nazwij trudność bez pomniejszania jej i poproś Boga o światło.
- Dzień 2 – zaufanie – odmów modlitwę do św. Judy Tadeusza i powierz Bogu to, czego nie kontrolujesz.
- Dzień 3 – pojednanie – wykonaj mały gest zgody albo zrezygnuj z słów, które ranią.
- Dzień 4 – pomoc – zapytaj zaufaną osobę o radę lub wsparcie w konkretnym zadaniu.
- Dzień 5 – rozeznanie – zapisz dwa możliwe kroki i sprawdź, który jest uczciwy oraz bezpieczny.
- Dzień 6 – wdzięczność – nazwij trzy otrzymane dobra, także niewielkie.
- Dzień 7 – przebaczenie – poproś o łaskę odejścia od zemsty, nie rezygnując z granic i sprawiedliwości.
- Dzień 8 – wytrwałość – wróć do zadania odkładanego z lęku, choćby na 15 minut.
- Dzień 9 – oddanie – powierz Bogu rezultat i wybierz następny dobry krok po zakończeniu nowenny.
Czy nowenna do św. Judy Tadeusza jest obowiązkowa?
Nie, nowenna nie jest obowiązkowa, ponieważ modlitwa chrześcijańska nie działa według mechanizmu „dziewięć dni za określoną odpowiedź”. Możesz modlić się jednorazowo, przez dziewięć dni albo regularnie przez dłuższy czas.
Jeżeli opuścisz dzień, nie zaczynaj od zera ze strachu. Wróć spokojnie następnego dnia. Wiara nie polega na zaliczeniu praktyki, lecz na relacji z Bogiem i na wzrastaniu w miłości.
- Codzienna pora – stała, ale realna – zwiększa szansę, że modlitwa zmieści się w zwykłym rytmie dnia.
- Jedna intencja – zachowana przez 9 dni – pomaga zauważyć, jak zmienia się twoje rozeznanie.
- Fragment Ewangelii – krótki – chroni modlitwę przed skupieniem wyłącznie na własnym lęku.
- Rachunek sumienia – uczciwy – pokazuje, czy sam lub sama nie odkładasz koniecznej rozmowy albo decyzji.
- Sakrament pokuty – przeżyty bez pośpiechu – może pomóc odzyskać pokój; zobacz także sakrament pokuty.
Czy modlitwa daje gwarancję rozwiązania problemu?
Nie, modlitwa nie daje gwarancji rozwiązania problemu w wybrany przez człowieka sposób ani w wybranym terminie. Jest aktem wiary, ufności i prośby, a nie techniką wymuszającą rezultat; Katechizm Kościoła Katolickiego ujmuje prośbę w perspektywie zaufania Ojcu i dobra człowieka (KKK 2634-2636).
Ta odpowiedź może być trudna, zwłaszcza gdy stawką jest zdrowie, bezpieczeństwo dziecka lub przyszłość małżeństwa. Nie oznacza jednak obojętności Boga. Czasem pomoc przychodzi jako światło do decyzji, obecność drugiego człowieka, możliwość leczenia, pojednanie albo siła do przejścia przez etap, którego nie da się ominąć.
Co oznacza zaufanie Bogu w sprawie bez wyjścia?
Zaufanie Bogu oznacza powiedzenie prawdy o bólu, szukanie dobra i przyjęcie odpowiedzialności za to, co można zrobić dzisiaj. Nie oznacza bierności, zaprzeczania faktom ani zgody na krzywdę.
Zdanie możliwe do zapamiętania brzmi prosto: modlitwa do św. Judy Tadeusza nie zastępuje decyzji, lecz może dać człowiekowi odwagę, aby podjąć uczciwą decyzję przed Bogiem. Gdy sprawa dotyczy relacji, nie zmuszaj drugiej osoby do decyzji przez religijną presję; proś raczej o prawdę i dobro dla wszystkich.
- Nadzieja – chrześcijańska – nie zaprzecza cierpieniu, lecz nie pozwala uznać cierpienia za ostatnie słowo.
- Roztropność – praktyczna – nakazuje zebrać fakty, terminy i dokumenty przed ważną decyzją.
- Granice – konieczne w relacji przemocowej – chronią życie i godność, także wtedy, gdy pragniesz przebaczać.
- Wspólnota – parafia, rodzina lub grupa wsparcia – pomaga nie zostać samemu z ciężarem.
- Rozmowa z duszpasterzem – poufna i spokojna – może pomóc uporządkować pytania duchowe; sprawdź rozmowa z księdzem.
Jak połączyć modlitwę z konkretnym działaniem?
Po modlitwie wybierz jeden mierzalny krok, który można wykonać w ciągu 24 godzin: telefon, konsultację, zgłoszenie przemocy, wizytę w urzędzie lub rozmowę z bliskim. Konkret chroni przed odkładaniem sprawy pod pozorem pobożności.
Przy problemie zdrowotnym zapisz objawy i umów konsultację. Przy długu otwórz korespondencję, ustal terminy i skorzystaj z kompetentnej porady. Przy konflikcie rodzinnym nie rozpoczynaj rozmowy w złości; przygotuj jedno zdanie o swoich potrzebach i gotowości do wysłuchania.
| Sytuacja | Modlitwa może pomóc w | Potrzebne działanie |
|---|---|---|
| Choroba lub silny lęk | uspokojeniu i nazwaniu prośby | kontakt z lekarzem lub psychologiem |
| Konflikt rodzinny | opanowaniu gniewu i gotowości do rozmowy | ustalenie bezpiecznego terminu rozmowy |
| Problem prawny lub finansowy | odwadze, by zmierzyć się z faktami | zebranie dokumentów i porada specjalisty |
| Przemoc lub zagrożenie | szukaniu ochrony i wsparcia | pilny kontakt ze służbami ratunkowymi lub pomocą kryzysową |
Wsparcie człowieka w kryzysie – kiedy szukać pilnej pomocy?
W kryzysie psychicznym, podczas przemocy lub przy zagrożeniu życia trzeba szukać natychmiastowej pomocy ludzi i służb, a modlitwę traktować jako duchowe wsparcie, nie zamiennik interwencji. Jeśli istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, zadzwoń pod numer 112.
Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem, psychologiem, prawnikiem, terapeutą ani innym właściwym specjalistą. Wiara nie wymaga od nikogo samotnego znoszenia przemocy, myśli samobójczych, uzależnienia czy ciężkiej choroby. Prośba o pomoc jest aktem odwagi.
Kiedy trzeba skontaktować się ze specjalistą lub służbami?
Skontaktuj się pilnie ze specjalistą lub służbami, gdy pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, przemoc, groźby, utrata kontroli nad zachowaniem albo bezpośrednie zagrożenie zdrowia. W sytuacji nagłej wybierz 112 i nie zostawaj sam lub sama.
Nie czekaj, aż problem „sam minie”, jeśli przez kilka dni nie śpisz, nie jesz, nie możesz wykonywać podstawowych obowiązków albo boisz się wrócić do domu. W takich chwilach modlitwa może towarzyszyć drodze po pomoc, lecz pierwszy krok powinien prowadzić do bezpieczeństwa.
- Numer 112 – w nagłym zagrożeniu życia lub zdrowia – łączy z odpowiednimi służbami ratunkowymi.
- Bliska osoba – konkretna i godna zaufania – powinna wiedzieć, że potrzebujesz obecności jeszcze tego samego dnia.
- Lekarz lub psycholog – przy nasilonym lęku, bezsenności lub kryzysie psychicznym – pomaga ocenić stan i zaplanować pomoc.
- Policja oraz pomoc społeczna – przy przemocy – mogą uruchomić ochronę i właściwą procedurę.
- Duszpasterz – w pytaniach duchowych – może towarzyszyć, ale nie zastępuje interwencji medycznej czy prawnej.
Czy można modlić się za kogoś, kto przeżywa kryzys?
Tak, można modlić się za osobę w kryzysie, prosząc Boga o jej bezpieczeństwo, potrzebną pomoc i ludzi, którzy zareagują we właściwym czasie. Modlitwa wstawiennicza nie zwalnia jednak z telefonu, odwiedzin ani wezwania pomocy, gdy sytuacja jest poważna.
Powiedz jasno: „Jestem z tobą. Pomogę ci teraz zadzwonić”. Taka obecność ma większą wartość niż obietnica, że problem na pewno zniknie. Jeżeli osoba odmawia pomocy, a jej życie jest zagrożone, szukaj wsparcia mimo jej oporu.
- Bezpieczeństwo – pierwsze – wymaga sprawdzenia, czy osoba nie jest sama i czy ma dostęp do pomocy.
- Słuchanie – bez oceniania – pozwala usłyszeć fakty, zamiast zasypywać człowieka gotowymi radami.
- Mały konkret – wspólny telefon lub dojazd – bywa skuteczniejszy niż ogólne „trzymaj się”.
- Modlitwa za bliskiego – krótka i prosta – może brzmieć: „Boże, chroń go i prowadź do pomocy”.
- Granice pomocnika – rozsądne – przypominają, że nie trzeba samodzielnie ratować każdego kryzysu.
Wspomnienie św. Judy Tadeusza 28 października
Wspomnienie liturgiczne św. Szymona i św. Judy Apostołów przypada 28 października w kalendarzu rzymskim. Datę podaje Martyrologium Rzymskie z 2004 roku, dlatego tego dnia wierni mogą szczególnie modlić się za wstawiennictwem obu apostołów.
To dobry moment, aby nie zatrzymać się na prywatnej prośbie. Liturgia przypomina o świadkach Chrystusa posłanych do głoszenia Ewangelii. Można uczestniczyć we Mszy świętej, przeczytać fragment Nowego Testamentu, zamówić intencję lub uczynić gest pojednania.
Jak przeżyć 28 października w parafii i domu?
28 października zacznij od uczestnictwa we Mszy świętej, jeśli pozwalają na to okoliczności, a następnie powierz Bogu jedną konkretną intencję. Nie potrzebujesz specjalnych przedmiotów ani nadzwyczajnych obietnic, aby modlić się uczciwie.
- Msza święta – centralna modlitwa Kościoła – łączy osobistą prośbę z modlitwą całej wspólnoty.
- Łk 6,12-16 – fragment o powołaniu apostołów – przypomina, że Juda Tadeusz należał do grona Dwunastu.
- List Judy – krótka księga Nowego Testamentu – może stać się lekturą na spokojny wieczór.
- Intencja za potrzebujących – poszerzona poza własną sprawę – uczy chrześcijańskiej solidarności.
- Rozmowa w domu – o tym, kto potrzebuje wsparcia – pomaga zamienić modlitwę w konkretną troskę.
Dlaczego św. Szymon Apostoł jest wspominany razem ze św. Judą?
Św. Szymon Apostoł i św. Juda Tadeusz są wspominani razem, ponieważ tak ujmuje ich rzymska tradycja liturgiczna 28 października. Wspólne wspomnienie chroni przed zawężeniem pamięci o apostołach do pojedynczej, prywatnej potrzeby.
Liturgia nie podaje ich jako „specjalistów od sukcesu”, lecz jako świadków Zmartwychwstałego. To ważna korekta dla każdego, kto modli się pod presją: Bóg nie jest narzędziem do realizacji planu, lecz Panem, któremu można zaufać.
- Martyrologium Rzymskie – księga liturgiczna – wskazuje 28 października jako dzień wspomnienia Szymona i Judy.
- Św. Szymon Apostoł – świadek Chrystusa – poszerza perspektywę modlitwy o wymiar Kościoła.
- Św. Juda Tadeusz – apostoł – pozostaje patronem przywoływanym w trudnych sprawach przez pobożność wiernych.
- Parafia – wspólnota modlitwy – przypomina, że w kryzysie nie trzeba pozostawać samemu.
Najczęściej zadawane pytania
Czy św. Juda Tadeusz był Judaszem Iskariotą?
Nie. Św. Juda Tadeusz był apostołem odrębnym od Judasza Iskarioty. Różnicę potwierdza ewangeliczny wykaz Dwunastu, w którym Judasz Iskariota jest wymieniony osobno (Łk 6,12-16).
Kiedy jest wspomnienie św. Judy Tadeusza?
W liturgii rzymskiej św. Szymon i św. Juda Apostołowie są wspominani 28 października. Datę podaje Martyrologium Rzymskie z 2004 roku.
O co można prosić św. Judę Tadeusza?
Można przedstawić Bogu każdą dobrą i uczciwą intencję, prosząc św. Judę Tadeusza o wstawiennictwo. W trudnej sprawie proś o światło, pokój, ochronę, odwagę i właściwe decyzje.
Czy modlitwa do św. Judy Tadeusza gwarantuje rozwiązanie problemu?
Nie, modlitwa nie gwarantuje wyniku ani terminu rozwiązania problemu. Jest aktem zaufania Bogu, który powinien iść w parze z odpowiedzialnym działaniem oraz szukaniem potrzebnej pomocy.
Czy mogę modlić się za kogoś bliskiego?
Tak, modlitwa wstawiennicza za bliską osobę jest ważną formą chrześcijańskiej troski. Przy kryzysie zdrowotnym, psychicznym lub przemocy połącz modlitwę z realną pomocą i kontaktem ze specjalistą.
Czy nowenna do św. Judy Tadeusza jest obowiązkowa?
Nie, nowenna nie jest obowiązkowa i nie stanowi warunku wysłuchania modlitwy. Dziewięć dni pomaga zachować stałość, ale możesz modlić się także jednorazowo lub w innym rytmie.
Jak długo modlić się w trudnej sprawie?
Możesz modlić się tak długo, jak potrzebujesz, bez przeliczania modlitw na rezultat. Pomocne bywa wyznaczenie 9 dni nowenny albo codziennych 10 minut modlitwy połączonej z jednym konkretnym działaniem.
Źródła i literatura
- Pismo Święte, Ewangelia według św. Łukasza 6,12-16 – wykaz apostołów i rozróżnienie Judy od Judasza Iskarioty.
- Pismo Święte, List Judy 1,1-25 – nowotestamentowe świadectwo wiary i wezwanie do wytrwania.
- Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2634-2636, 1992 – modlitwa wstawiennicza i prośba.
- Martyrologium Rzymskie, 2004 – wspomnienie św. Szymona i św. Judy Apostołów 28 października.
