Czy namaszczenie chorych odpuszcza grzechy – skutki sakramentu

Czy namaszczenie chorych odpuszcza grzechy?

Namaszczenie chorych może odpuścić grzechy, gdy chory nie może już przystąpić do spowiedzi, ale nie zastępuje zwyczajnej drogi pojednania, którą jest sakrament pokuty. Katechizm Kościoła Katolickiego wymienia przebaczenie grzechów wśród skutków sakramentu w punktach 1520-1523. Jezus Chrystus, Eucharystia i posługa kapłana prowadzą chorego ku pokojowi z Bogiem, nie składają jednak obietnicy fizycznego uzdrowienia.

To ważne zwłaszcza dla rodzin, które słyszą potoczne określenie „ostatnie namaszczenie” i przez lęk zwlekają z telefonem. Sakrament chorych jest pomocą dla osoby dotkniętej poważną chorobą, osłabieniem starości albo ryzykiem związanym z operacją. Nie należy czekać do chwili, w której chory nie może już świadomie uczestniczyć w modlitwie.

• Namaszczenie chorych – przynosi łaskę umocnienia, pokoju i zjednoczenia z Chrystusem w chorobie.
• Sakrament pokuty – jest zwyczajną drogą otrzymania rozgrzeszenia przez wyznanie grzechów kapłanowi.
• Odpuszczenie grzechów – może być skutkiem namaszczenia, gdy spowiedź chorego nie jest możliwa.
• Wiatyk – jest Komunią świętą udzielaną umierającemu jako pokarm na drogę do życia wiecznego.
• Parafia Kicin – pomaga rodzinie zorganizować wizytę kapłana przez aktualne kanały kontaktu parafialnego.

Treść ma charakter religijno-informacyjny. Nie zastępuje osobistej rozmowy z kapłanem ani pomocy medycznej; w nagłym zagrożeniu życia najpierw należy wezwać ratownictwo medyczne, a równolegle poprosić o posługę duszpasterską.

Czy po namaszczeniu trzeba iść do spowiedzi?

Tak, jeśli chory odzyska możliwość świadomej spowiedzi, powinien z niej skorzystać, ponieważ sakrament pokuty pozostaje zwyczajnym sposobem pojednania po grzechu ciężkim. Namaszczenie nie jest wygodnym zamiennikiem spowiedzi dla osoby, która może się wyspowiadać.

Przykład jest prosty: osoba przed planowaną operacją, która może rozmawiać i wyznać grzechy, zwykle najpierw przystępuje do spowiedzi, a następnie przyjmuje namaszczenie oraz Komunię świętą. Inaczej wygląda sytuacja człowieka po nagłym udarze, bez kontaktu słownego. Kapłan może wtedy udzielić namaszczenia, powierzając chorego miłosierdziu Boga.

Dlaczego nie należy mówić tylko „ostatnie namaszczenie”?

Określenie „ostatnie namaszczenie” bywa mylące, bo sakrament chorych nie jest przeznaczony wyłącznie dla konających. Kodeks Prawa Kanonicznego wskazuje na wiernego, który zaczyna znajdować się w niebezpieczeństwie z powodu choroby lub starości (kan. 1004).

Język ma tu realne skutki. Gdy rodzina myśli, że wezwanie księdza oznacza rezygnację z leczenia, odkłada decyzję o kilka dni albo tygodni. Tymczasem chory, który zachowuje świadomość, może spokojnie się wyspowiadać, przyjąć Komunię dla chorych, odpowiedzieć na modlitwy i przeżyć spotkanie bez pośpiechu.

Jakie skutki daje sakrament namaszczenia chorych?

Sakrament namaszczenia chorych to sakrament umocnienia osoby ciężko chorej lub osłabionej starością, charakteryzujący się łaską pokoju, zjednoczeniem z męką Jezusa Chrystusa i pomocą dla całej wspólnoty Kościoła. Katechizm Kościoła Katolickiego w punktach 1520-1523 wskazuje także na przebaczenie grzechów, gdy chory nie mógł otrzymać sakramentu pokuty.

Z duszpasterskiego doświadczenia wynika, że najwięcej niepokoju budzi pytanie o uzdrowienie. Kościół modli się o zdrowie i siłę, lecz nie obiecuje konkretnego wyniku leczenia. Łaska sakramentu działa przede wszystkim w relacji chorego z Bogiem: pozwala przyjąć pomoc, lęk i cierpienie nie w samotności, lecz w wierze.

• Umocnienie Ducha Świętego – pomaga choremu stawić czoła lękowi, zniechęceniu i pokusie rozpaczy.
• Pokój serca – nie oznacza braku bólu, lecz łaskę przeżywania choroby w bliskości Boga.
• Zjednoczenie z męką Chrystusa – nadaje cierpieniu wymiar modlitwy i uczestnictwa w dziele Kościoła.
• Pomoc dla zbawienia – może obejmować odpuszczenie grzechów, gdy spowiedź jest niemożliwa.
• Wsparcie wspólnoty – przypomina, że chory pozostaje członkiem parafii, a nie osobą odsuniętą na margines.

„Szczególna łaska sakramentu namaszczenia chorych ma za skutki umocnienie, pokój i odwagę.” — Katechizm Kościoła Katolickiego, 1520, 1992

Jak łaska umocnienia, pokoju i odwagi działa w chorobie?

Łaska sakramentu umacnia chorego w konkretnym czasie choroby, pomagając mu przyjąć leczenie, zależność od bliskich i niepewność bez utraty nadziei. Nie jest środkiem przeciwbólowym ani religijną gwarancją poprawy wyników badań.

W praktyce może to oznaczać odwagę, by powiedzieć rodzinie o swoich potrzebach, pojednać się z kimś bliskim albo przestać odkładać spowiedź. U osoby starszej, która nie wychodzi już z domu, namaszczenie może stać się także okazją do regularnej Komunii świętej i kontaktu z parafią.

W jaki sposób chory jednoczy się z męką Chrystusa?

Chory jednoczy się z męką Chrystusa wtedy, gdy swoje cierpienie, lęk i ograniczenia powierza Jezusowi Chrystusowi w wierze. Katechizm wyjaśnia, że sakrament włącza chorego w zbawczą mękę Chrystusa dla dobra Kościoła (KKK 1521-1522).

Nie chodzi o szukanie cierpienia ani o rezygnację z leczenia. Chory może przyjąć rehabilitację, operację i leki, a równocześnie modlić się: „Jezu, powierzam Ci ten dzień”. Ta krótka modlitwa nie usuwa diagnozy, ale porządkuje serce.

Kiedy namaszczenie chorych odpuszcza grzechy?

Namaszczenie chorych odpuszcza grzechy wtedy, gdy chory nie może otrzymać rozgrzeszenia w sakramencie pokuty. Jest to wyjątkowy skutek sakramentu opisany przez Katechizm Kościoła Katolickiego, a nie reguła pozwalająca pominąć spowiedź osobie zdolnej do rozmowy i wyznania grzechów (KKK 1520).

Kapłan rozezna sytuację spokojnie i dyskretnie. Jeśli chory może przystąpić do spowiedzi, najczęściej proponuje ją przed namaszczeniem. Jeżeli nie może mówić, jest nieprzytomny albo jego stan gwałtownie się pogarsza, sam sakrament chorych obejmuje tę potrzebę duchową zgodnie z nauczaniem Kościoła.

• Świadomy chory przed operacją – powinien, jeśli może, najpierw skorzystać ze spowiedzi chorego.
• Osoba z utratą mowy po udarze – może otrzymać namaszczenie bez wcześniejszej spowiedzi ustnej.
• Chory nieprzytomny po wypadku – może zostać namaszczony, gdy istnieje uzasadniona nadzieja, że chciał żyć w wierze.
• Senior z narastającą słabością – może spokojnie przyjąć spowiedź, namaszczenie i Eucharystię podczas wizyty kapłana.
• Osoba po poprawie stanu zdrowia – powinna wyznać w spowiedzi grzechy ciężkie, których wcześniej nie mogła wyznać.

„Jeżeli chory nie mógł otrzymać sakramentu pokuty, namaszczenie przynosi także odpuszczenie grzechów.” — Katechizm Kościoła Katolickiego, 1520, 1992

Dlaczego sakrament pokuty pozostaje zwyczajną drogą pojednania?

Sakrament pokuty pozostaje zwyczajną drogą pojednania, ponieważ obejmuje osobiste wyznanie grzechów, żal, rozgrzeszenie i gotowość do naprawienia wyrządzonego zła. Namaszczenie chorych ma inny cel: wspiera człowieka w doświadczeniu choroby.

Nie trzeba jednak zamieniać spotkania z kapłanem w egzamin. Chory może powiedzieć krótko, że chce spowiedzi. Kapłan dostosuje jej formę do sił osoby – szczególnie wtedy, gdy męczy ją duszność, ból albo szybkie osłabienie.

Czy namaszczenie działa automatycznie bez wiary chorego?

Nie, sakrament nie jest magicznym rytuałem; zakłada wiarę i otwartość osoby, która go przyjmuje. Gdy chory nie może jej wyrazić z powodu stanu zdrowia, Kościół bierze pod uwagę jego wcześniejsze życie wiary i pragnienie sakramentów.

Rodzina nie musi rozstrzygać teologicznych szczegółów samodzielnie. Najuczciwszą drogą jest przekazanie kapłanowi faktów: czy chory prosił wcześniej o księdza, czy praktykował wiarę, czy pozostaje przytomny i czy może się wyspowiadać.

Kto może przyjąć namaszczenie chorych?

Namaszczenie chorych może przyjąć ochrzczony wierny, który zaczyna znajdować się w niebezpieczeństwie z powodu choroby lub podeszłego wieku. Tak brzmi podstawowe kryterium Kodeksu Prawa Kanonicznego w kanonie 1004; nie wymaga ono rozpoznania „ostatnich godzin” życia.

Nie każda zwykła niedyspozycja jest powodem do udzielenia sakramentu. Z drugiej strony nie trzeba czekać na stan terminalny. Poważna diagnoza, znaczne osłabienie, ryzykowna operacja lub wyraźne pogorszenie przewlekłej choroby są sytuacjami, które warto omówić z kapłanem.

• Osoba z poważną chorobą – może przyjąć sakrament po rozpoznaniu, gdy choroba realnie zagraża zdrowiu lub życiu.
• Pacjent przed poważną operacją – może poprosić o namaszczenie przed zabiegiem, jeśli ryzyko wynika z choroby będącej jego przyczyną.
• Osoba w podeszłym wieku – może przyjąć sakrament przy znacznym osłabieniu, nawet bez jednej konkretnej diagnozy.
• Chory przewlekle – może potrzebować ponownego namaszczenia przy wyraźnym pogorszeniu stanu.
• Dziecko ochrzczone – może przyjąć sakrament, jeśli osiągnęło używanie rozumu i ciężko choruje.

Czy poważna choroba, operacja i starość są właściwą okazją?

Tak, poważna choroba, podeszły wiek z wyraźnym osłabieniem oraz operacja związana z groźną chorobą mogą być właściwą okazją do namaszczenia. Kodeks Prawa Kanonicznego odwołuje się do niebezpieczeństwa wynikającego z choroby lub starości, a nie do samego kalendarza zabiegu.

Przykład: planowana operacja biodra u sprawnej osoby nie zawsze oznacza konieczność namaszczenia. Natomiast operacja onkologiczna, rozległy zabieg kardiochirurgiczny albo postępująca niewydolność oddechowa mogą być powodem do rozmowy z księdzem. Rozeznanie nie wymaga ujawniania całej dokumentacji medycznej.

Czy osoba nieprzytomna może otrzymać sakrament chorych?

Tak, osoba nieprzytomna może otrzymać namaszczenie, jeśli można roztropnie przypuszczać, że jako wierząca prosiłaby o ten sakrament. Kapłan nie potrzebuje od rodziny pełnej pewności, ale potrzebuje uczciwej informacji o sytuacji chorego.

W szpitalu dobrze jest przekazać oddziałowi, że rodzina prosi o kontakt z kapelanem. Jeśli stan jest nagły, nie należy czekać na przygotowanie domu ani na przyjazd wszystkich bliskich.

Czy namaszczenie chorych można przyjąć więcej niż raz?

Tak, namaszczenie chorych można przyjąć ponownie, gdy choroba się nasiliła albo pojawiła się nowa ciężka choroba. Kodeks Prawa Kanonicznego wyraźnie dopuszcza ponowne udzielenie sakramentu w czasie tej samej choroby, jeśli niebezpieczeństwo stało się poważniejsze (kan. 1004 §2).

Sakrament nie jest jednorazowym „limitem na życie”. Nie udziela się go jednak automatycznie przy każdej drobnej infekcji ani według stałego miesięcznego harmonogramu. Najlepiej opisać kapłanowi zmianę stanu zdrowia i wspólnie rozeznać potrzebę.

• Pogorszenie choroby nowotworowej – może uzasadniać ponowne namaszczenie po wcześniejszym przyjęciu sakramentu.
• Nowy zawał lub udar – stanowi nową poważną sytuację zdrowotną, w której można prosić o sakrament.
• Zaostrzenie przewlekłej niewydolności – może być podstawą ponownej posługi, gdy realnie zwiększa zagrożenie.
• Stabilny stan po rekonwalescencji – nie wymaga powtarzania sakramentu wyłącznie z powodu upływu czasu.
• Parafialny dzień chorych – może być okazją do sakramentu dla osób, które spełniają kryterium choroby lub starości.

Kiedy choroba „pogorszyła się” w znaczeniu sakramentalnym?

Pogorszenie oznacza istotną zmianę zagrożenia zdrowia lub życia, na przykład nawrót ciężkiej choroby, nową hospitalizację albo wyraźną utratę sił. Nie trzeba samodzielnie stawiać oceny medycznej, aby poprosić kapłana o rozmowę.

Rodzina może powiedzieć konkretnie: „Mama po poprzednim namaszczeniu przeszła kolejną ciężką operację” albo „Tata ma nową diagnozę i szybko słabnie”. Taka informacja wystarcza do wstępnego rozeznania duszpasterskiego.

Czy regularna Komunia dla chorych zastępuje ponowne namaszczenie?

Nie, regularna Komunia dla chorych nie zastępuje namaszczenia, ponieważ Eucharystia i sakrament chorych mają różne znaki oraz skutki. Oba sakramenty mogą natomiast być udzielone podczas jednej wizyty, gdy stan chorego tego wymaga.

Regularna Eucharystia podtrzymuje więź chorego z Chrystusem i parafią. Namaszczenie odpowiada na szczególną sytuację poważnej choroby lub osłabienia. Kapłan pomoże ustalić, czy potrzebna jest tylko Komunia, także spowiedź, czy pełna posługa sakramentalna.

Czym różnią się namaszczenie, Komunia święta i wiatyk?

Namaszczenie chorych umacnia w ciężkiej chorobie, Komunia dla chorych karmi duchowo w codziennym osłabieniu, a wiatyk jest Eucharystią dla osoby znajdującej się u kresu ziemskiej drogi. Te trzy formy posługi mogą wystąpić razem, lecz nie są tym samym sakramentem ani tym samym momentem duszpasterskim.

Rozróżnienie usuwa wiele rodzinnego napięcia. Prośba o Komunię dla chorego nie oznacza, że ktoś umiera. Prośba o wiatyk jest natomiast szczególnie pilna, gdy śmierć wydaje się bliska. Rytuał Rzymski opisuje wiatyk jako Komunię dla przechodzącego do życia wiecznego.

• Spowiedź chorego – jeśli możliwa, przygotowuje serce do przyjęcia sakramentów w pokoju.
• Namaszczenie – nie musi być odkładane do bezpośredniego zagrożenia śmiercią.
• Komunia święta – może być udzielana chorym regularnie, zgodnie z praktyką parafii.
• Wiatyk – wymaga pilnego kontaktu z kapłanem, gdy stan chorego staje się krańcowo ciężki.
• Eucharystia – pozostaje centrum życia chrześcijańskiego także wtedy, gdy wierny nie może wyjść z domu.

Kiedy prosić o wiatyk?

O wiatyk należy prosić pilnie, gdy chory znajduje się w niebezpieczeństwie śmierci i może przyjąć Komunię świętą. Nie trzeba czekać na ostatnie minuty, bo chory powinien mieć możność świadomego przyjęcia Eucharystii.

Jeżeli osoba nie może przełykać albo utraciła świadomość, kapłan dobierze właściwą formę modlitwy i sakramentu. Rodzina powinna jednocześnie słuchać zaleceń zespołu medycznego, zwłaszcza w kwestii bezpieczeństwa podawania pokarmu.

Czy Komunia dla chorych jest tylko dla osób leżących?

Nie, Komunia dla chorych jest dla wiernych, którzy z powodu choroby, niepełnosprawności lub starości nie mogą uczestniczyć we Mszy świętej. Samo ograniczenie mobilności może być wystarczającą przesłanką do kontaktu z parafią.

Na stronie parafii warto sprawdzić aktualne informacje o zgłoszeniach, terminach odwiedzin i pierwszych piątkach miesiąca: Komunia Święta dla chorych. Terminy i zasady mogą się zmieniać, dlatego należy je potwierdzić przed wizytą.

Jak wezwać księdza do chorego w Kicinie?

Aby wezwać księdza do chorego w Kicinie, należy skontaktować się z kancelarią parafialną albo użyć aktualnego numeru dyżurnego podanego przez Parafię Kicin, podając adres, stan chorego i prośbę o spowiedź, namaszczenie lub Komunię. Numery telefonu oraz godziny kontaktu trzeba sprawdzić bezpośrednio przed zgłoszeniem na parafialnej stronie.

Przy pierwszym telefonie nie trzeba opowiadać całej historii leczenia. Krótka, rzeczowa informacja pomaga kapłanowi ustalić pilność wizyty: „chory jest przytomny, jutro ma operację”, „stan po udarze gwałtownie się pogorszył” albo „prosimy o wiatyk”.

1. Sprawdź aktualny kontakt – skorzystaj z zakładki kontakt z kancelarią parafialną, zamiast posługiwać się starym numerem z ogłoszenia.
2. Podaj dokładny adres – przekaż miejscowość, ulicę, numer domu, piętro i kod do domofonu, jeśli są potrzebne.
3. Opisz stan chorego – powiedz, czy chory jest przytomny, może się wyspowiadać i czy sytuacja jest nagła.
4. Wskaż oczekiwaną posługę – poproś o spowiedź, namaszczenie chorych, Komunię świętą albo wiatyk.
5. Przygotuj spokojne miejsce – ogranicz hałas, zapewnij choremu wygodną pozycję i obecność bliskiej osoby, jeśli jej potrzebuje.
6. Wezwij pomoc medyczną – przy duszności, bólu w klatce piersiowej, utracie przytomności lub objawach udaru zadzwoń pod 112 niezależnie od prośby o księdza.

Co przygotować na wizytę księdza u chorego?

Na wizytę księdza można przygotować stół z białym obrusem, krzyż, jedną lub dwie świece i wodę święconą, ale brak tych przedmiotów nie blokuje udzielenia sakramentu. Najważniejsze są obecność chorego, możliwie spokojne warunki i szybki kontakt z kapłanem.

Jeżeli chory ma przyjąć Komunię, można przygotować niewielki stolik przy łóżku. Nie trzeba kupować specjalnych naczyń ani organizować uroczystej oprawy. W sytuacji nagłej kapłan przyjdzie bez względu na to, czy w domu jest krzyż lub świeca.

Jak zachować się w nagłym przypadku?

W nagłym przypadku najpierw należy uruchomić pomoc medyczną pod numerem 112, a równolegle zawiadomić kapłana przez aktualny kontakt Parafii Kicin. Sakrament chorych wspiera chorego duchowo, lecz nie zastępuje ratownika, lekarza ani pilnego leczenia.

Nie zwlekaj z telefonem, gdy stan szybko się zmienia. Jedna osoba z rodziny może wezwać karetkę, a druga skontaktować się z parafią. Takie działanie jest spokojne, odpowiedzialne i nie stawia medycyny przeciw wierze.

Dlaczego nie należy odkładać wezwania księdza na ostatnią chwilę?

Nie należy odkładać wezwania księdza, ponieważ chory, który zachowuje kontakt, może świadomie przyjąć spowiedź, namaszczenie chorych i Eucharystię oraz wypowiedzieć własne prośby. Kodeks Prawa Kanonicznego nie ogranicza sakramentu do chwili agonii, lecz wskazuje na chorobę i starość jako właściwy czas posługi.

Rodzina często kieruje się dobrą intencją: „nie chcemy go przestraszyć”. Tymczasem wielu chorych odbiera wizytę kapłana jako ulgę, a nie zapowiedź najgorszego. Delikatne pytanie – „Czy chciałbyś porozmawiać z księdzem i przyjąć sakramenty?” – szanuje wolność osoby chorej.

• Wczesne zgłoszenie – daje czas na spokojną spowiedź bez zmęczenia i presji nagłego pogorszenia.
• Świadome uczestnictwo – pozwala choremu odpowiadać na modlitwy i przyjąć Eucharystię, jeśli może.
• Rozmowa z rodziną – pomaga bliskim uszanować pragnienia chorego zamiast podejmować decyzje wyłącznie za niego.
• Przygotowanie medyczne – umożliwia połączenie opieki lekarskiej z opieką duchową bez ryzykownego zwlekania.
• Kontakt z parafią – pozwala ustalić zwykły termin odwiedzin, zanim sytuacja stanie się nagła.

Jak powiedzieć choremu o propozycji wizyty kapłana?

Najlepiej zapytać wprost i łagodnie: „Czy chcesz, żebym poprosił księdza o spowiedź, Komunię lub namaszczenie?” Takie pytanie nie odbiera nadziei, lecz oddaje choremu należne miejsce w decyzji dotyczącej jego życia duchowego.

Unikaj zdań typu „to już chyba koniec” albo „trzeba wezwać księdza na ostatnią posługę”. Można powiedzieć: „Chcę, żebyś miał spokój i wsparcie sakramentów”. W razie wątpliwości aktualne ogłoszenia znajdziesz w zakładce Msza i nabożeństwa.

Czy rodzina może poprosić o sakrament bez zgody chorego?

To zależy od stanu chorego: osoba przytomna i zdolna do decyzji powinna sama wyrazić pragnienie przyjęcia sakramentu. Gdy nie może już komunikować woli, rodzina przekazuje kapłanowi uczciwie, czy wcześniej prosiła o sakramenty i jak żyła w wierze.

Kapłan nie jest urzędnikiem wykonującym formalność. Jego zadaniem jest roztropna posługa wobec konkretnego człowieka. Szczera rozmowa z nim będzie lepsza niż domysły albo odkładanie telefonu z obawy przed błędem.

Najczęściej zadawane pytania

Czy namaszczenie chorych odpuszcza grzechy?

Tak, sakrament może odpuścić grzechy, gdy chory nie może przystąpić do spowiedzi. Jeżeli osoba jest zdolna do spowiedzi, sakrament pokuty pozostaje zwyczajną drogą otrzymania rozgrzeszenia. Podstawą jest KKK 1520.

Czy namaszczenie chorych jest tylko przed śmiercią?

Nie, sakrament nie jest tylko dla osób umierających. Może go przyjąć wierny, który zaczyna znajdować się w niebezpieczeństwie z powodu poważnej choroby albo podeszłego wieku. Tak wskazuje kan. 1004 Kodeksu Prawa Kanonicznego.

Czy można przyjąć namaszczenie chorych więcej niż raz?

Tak, można przyjąć sakrament ponownie, gdy choroba wyraźnie się pogorszy albo pojawi się nowa ciężka choroba. Dotyczy to także tej samej choroby, jeśli zagrożenie stało się poważniejsze. W razie wątpliwości należy porozmawiać z kapłanem.

Czy przed namaszczeniem trzeba się wyspowiadać?

Tak, jeśli chory może się wyspowiadać, należy mu to umożliwić. Gdy spowiedź nie jest możliwa z powodu stanu zdrowia, namaszczenie może przynieść przebaczenie grzechów. Kapłan dobiera formę posługi do możliwości chorego.

Co przygotować dla księdza u chorego?

Można przygotować stół z białym obrusem, krzyż, świece i wodę święconą. Są to pomocne znaki modlitwy, ale nie warunek udzielenia sakramentu. W nagłej sytuacji należy wezwać księdza od razu.

Kiedy prosić o księdza do chorego po operacji?

O księdza najlepiej prosić przed poważną operacją, gdy chory może świadomie skorzystać ze spowiedzi, namaszczenia i Komunii. Po operacji można poprosić o wizytę również wtedy, gdy stan zdrowia znacznie się pogorszył. Nie trzeba czekać na zagrożenie bezpośrednią śmiercią.

Czy wiatyk i namaszczenie chorych to to samo?

Nie, wiatyk to Komunia święta dla osoby będącej u kresu życia, a namaszczenie jest sakramentem umocnienia w ciężkiej chorobie lub starości. Często kapłan udziela obu posług podczas jednego spotkania. Ich znaczenie pozostaje jednak różne.

Źródła i literatura

1. Katechizm Kościoła Katolickiego, punkty 1499-1532, 1992, szczególnie punkty 1520-1523.
2. Kodeks Prawa Kanonicznego, kanony 1004-1007, 1983.
3. Rytuał Rzymski: Obrzędy sakramentu namaszczenia chorych, Katowice, 1972.
4. Jan Paweł II, konstytucja apostolska Sacram unctionem infirmorum, 1972.

Grzegorz Wójcik

Redaktor portalu, katecheta z pasją do wyjaśniania wiary w zrozumiały sposób. Pisze w oparciu o Pismo Święte, Katechizm i nauczanie Kościoła katolickiego.