
- Czym jest modlitwa wiernych w liturgii?
- Jak pisać wezwania modlitwy wiernych?
- Jaki jest stały układ intencji modlitwy powszechnej?
- Jak przygotować modlitwę wiernych na niedzielę i uroczystość parafialną?
- Jakie wezwania przygotować na ślub, pogrzeb, chrzest i bierzmowanie?
- Kto może odczytać modlitwę wiernych?
- Jakich błędów unikać w wezwaniach modlitwy wiernych?
- Najczęściej zadawane pytania
- Źródła i literatura
Czym jest modlitwa wiernych w liturgii?
Modlitwa wiernych, nazywana także modlitwą powszechną, jest częścią liturgii słowa, w której zgromadzenie zanosi prośby za Kościół, świat, cierpiących i miejscową wspólnotę. W Parafii Kicin, podobnie jak w całym Kościele rzymskokatolickim, jej porządek wyznaczają numery 69-71 Ogólnego wprowadzenia do Mszału Rzymskiego z 2002 roku.
Kiedy odmawia się modlitwę powszechną?
Modlitwę powszechną odmawia się po homilii i wyznaniu wiary, a przed przygotowaniem darów. W dni, gdy nie odmawia się Credo, pozostaje ona nadal po homilii. Kapłan celebrans wprowadza zgromadzenie krótkim wezwaniem, a po przedstawieniu intencji wypowiada modlitwę końcową.
Nie jest to ani prywatna modlitwa jednej osoby, ani lista bieżących komunikatów. Lektor, diakon lub kantor podaje prośbę, a wierni odpowiadają ustalonym wezwaniem, na przykład: „Ciebie prosimy – wysłuchaj nas, Panie”. Taki układ pozwala całej wspólnocie rzeczywiście uczestniczyć w prośbie.
- Liturgia słowa – modlitwa wiernych należy do jej zakończenia i jest odpowiedzią wspólnoty na usłyszane słowo Boże.
- Kapłan celebrans – rozpoczyna modlitwę wezwaniem oraz kończy ją modlitwą skierowaną do Boga.
- Diakon – jeśli jest obecny, zwyczajnie przedstawia intencje zgromadzeniu.
- Lektor – może odczytać wezwania, gdy nie czyni tego diakon lub kantor.
- Wierni – odpowiadają na każdą intencję, dlatego tekst musi być słyszalny i prosty.
„W modlitwie powszechnej lud, wykonując swoje kapłańskie zadanie, zanosi prośby za wszystkich ludzi.” – parafraza normy liturgicznej, Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, nr 69, 2002
Jedna zasada porządkuje całą praktykę: wezwanie ma prowadzić do modlitwy, nie do komentowania wydarzeń. Zamiast zdania „Módlmy się za wszystkich, którzy nie przyszli dziś do kościoła, bo nie rozumieją obowiązków”, lepiej powiedzieć: „Módlmy się za tych, którzy oddalili się od wspólnoty Kościoła, aby spotkali miłosierdzie Chrystusa”.
Modlitwa wiernych jest elementem liturgii słowa, a nie miejscem na ogłoszenia, ocenę osób ani prywatne komunikaty – tak wynika z OWMR 69-71.
Jak pisać wezwania modlitwy wiernych?
Dobre wezwanie modlitwy wiernych zawiera jedną jasną prośbę, odnosi się do realnej potrzeby i daje zgromadzeniu możliwość świadomej odpowiedzi. OWMR 69-71 wskazuje cztery podstawowe kręgi modlitwy: Kościół, świat i rządzących, cierpiących oraz lokalną wspólnotę.
Jaką długość powinno mieć jedno wezwanie?
Jedno wezwanie najlepiej zamknąć w jednym zdaniu, zwykle od 12 do 25 słów. Gdy tekst wymaga dwóch oddechów, często zawiera już dwie prośby i warto go rozdzielić.
Z doświadczenia lektorskiego wiem, że zbyt długie intencje tracą sens jeszcze przed odpowiedzią wiernych. Tekst ma być napisany dla osób słuchających w kościele, a nie dla redaktora siedzącego przy komputerze. Zamiast mnożyć dopowiedzenia, wybierz jeden konkretny kierunek modlitwy.
- Jedna prośba – „Módlmy się za rodziny przeżywające kryzys, aby otrzymały pomoc i pojednanie” zawiera jeden wyraźny cel.
- Jeden podmiot – wezwanie za nauczycieli nie powinno równocześnie obejmować uczniów, rodziców i wszystkich pracowników oświaty.
- Jedno zakończenie – po prośbie należy zrobić pauzę, aby zgromadzenie mogło odpowiedzieć.
- Język mówiony – słowa „wypraszajmy łaski” można zastąpić prostszą formą „módlmy się, aby otrzymali potrzebne łaski”.
- Ton modlitwy – prośba nie może brzmieć jak zarzut, polemika polityczna ani streszczenie sporu.
Jak skrócić zbyt długą intencję?
Najpierw wykreśl szczegóły, które nie zmieniają sensu prośby, a następnie zostaw jedną potrzebę. Zachowaj osoby lub sprawę, za które wspólnota się modli, oraz owoc, o który prosi.
Przykład zbyt długi: „Módlmy się za młodzież naszej parafii, zwłaszcza uczniów przygotowujących się do egzaminów i wszystkich, którzy mają trudności z nauką, relacjami oraz wyborem przyszłej szkoły”. Krótsza wersja brzmi: „Módlmy się za młodzież naszej parafii, aby w ważnych wyborach szukała światła Ducha Świętego”.
- Najpierw nazwij grupę, za którą prosi wspólnota, na przykład chorych, małżonków albo dzieci.
- Następnie wybierz jedną potrzebę, na przykład zdrowie, pokój serca, wierność lub mądrość.
- Potem usuń nazwiska, rozbudowane historie i informacje, których zgromadzenie nie musi znać.
- Przeczytaj tekst na głos w tempie liturgicznym, aby sprawdzić, czy mieści się w jednym spokojnym zdaniu.
- Na końcu pokaż propozycję celebransowi albo osobie odpowiedzialnej za liturgię przed Mszą świętą.
Najczytelniejsze wezwanie ma jeden podmiot i jedną prośbę, dzięki czemu wierni mogą odpowiedzieć bez zgadywania, o co właśnie się modlą.
Jaki jest stały układ intencji modlitwy powszechnej?

Stały układ intencji modlitwy powszechnej obejmuje zwykle cztery grupy: potrzeby Kościoła, sprawy świata i rządzących, osoby dotknięte trudnościami oraz miejscową wspólnotę. Tę kolejność podaje OWMR 70, dopuszczając rozsądne dostosowanie do charakteru celebracji.
Za kogo modli się Kościół w pierwszym wezwaniu?
W pierwszym wezwaniu modlimy się za Kościół, papieża, biskupów, kapłanów, osoby konsekrowane albo misjonarzy. Nie trzeba wymieniać wszystkich naraz – wybór powinien odpowiadać dniowi liturgicznemu i potrzebie wspólnoty.
Jakie intencje dotyczą świata i cierpiących?
Drugie i trzecie wezwanie obejmują świat, osoby sprawujące władzę oraz ludzi cierpiących. Można modlić się o pokój, sprawiedliwość, ochronę życia, pomoc dla przeżywających żałobę lub ulgę dla chorych.
W praktyce warto przygotować pięć lub sześć intencji. Cztery tworzą podstawowy porządek, a jedna lub dwie mogą nawiązać do święta, czytań dnia albo wydarzenia w Parafii Kicin. Aktualną sprawę lokalną włącza się roztropnie i po akceptacji celebransa.
| Porządek | Zakres prośby | Przykładowe wezwanie |
|---|---|---|
| 1 | Kościół | Módlmy się za Kościół, aby wiernie głosił Ewangelię i był znakiem nadziei. |
| 2 | Świat i rządzący | Módlmy się za rządzących narodami, aby szukali pokoju i chronili godność każdego człowieka. |
| 3 | Cierpiący | Módlmy się za chorych, samotnych i przeżywających żałobę, aby spotkali mądrą pomoc oraz bliskość ludzi. |
| 4 | Wspólnota lokalna | Módlmy się za naszą parafię, aby wzrastała w wierze, wzajemnej służbie i odpowiedzialności. |
| 5 | Intencja dnia | Módlmy się za dzieci przystępujące do sakramentów, aby trwały w przyjaźni z Chrystusem. |
- Potrzeby Kościoła – pierwsza intencja przypomina, że zgromadzenie modli się za Kościół powszechny, nie wyłącznie za własną parafię.
- Sprawy publiczne – prośba za rządzących ma dotyczyć dobra wspólnego, a nie poparcia dla konkretnej partii lub osoby.
- Cierpiący – intencja może objąć chorych, bezrobotnych, uchodźców, osieroconych i osoby samotne bez ujawniania prywatnych danych.
- Parafia Kicin – lokalna prośba może dotyczyć dzieci, rodzin, lektorów, chorych lub przygotowania do odpustu parafialnego.
- Zmarli – w wielu celebracjach można dodać prośbę za zmarłych, szczególnie w okresie żałoby lub w listopadzie.
„Intencje powinny obejmować potrzeby Kościoła, sprawujących władzę i zbawienie świata, ludzi dotkniętych trudnościami oraz miejscową wspólnotę.” – parafraza normy, Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, nr 70, 2002
Porządek intencji chroni modlitwę powszechną przed przypadkowością: zaczyna się od Kościoła, obejmuje świat, cierpiących i kończy się blisko życia zgromadzenia.
Jak przygotować modlitwę wiernych na niedzielę i uroczystość parafialną?
Modlitwa wiernych na niedzielę powinna mieć zwykle pięć lub sześć krótkich wezwań, opartych na stałym porządku OWMR oraz na czytaniach danego dnia. Na odpust parafialny można mocniej wybrzmieć patrona, historię wspólnoty i jej aktualne zadania, bez tworzenia dodatkowych ceremonii.
Jakie wezwania sprawdzą się w zwykłą niedzielę?
Na niedzielę przygotuj pięć wezwań: za Kościół, świat, cierpiących, parafię oraz zmarłych. Jeśli czytania wyraźnie mówią o przebaczeniu, powołaniu albo miłosierdziu, jedno wezwanie może nawiązać właśnie do tego motywu.
Przykładowy zestaw na niedzielę zwykłą:
- Za Kościół święty, aby przez słowo i sakramenty prowadził ludzi do spotkania z Chrystusem.
- Za rządzących państwami, aby w decyzjach dotyczących społeczeństw kierowali się pokojem i sprawiedliwością.
- Za chorych, samotnych i obciążonych codziennym lękiem, aby otrzymali pomoc oraz umocnienie.
- Za rodziny naszej parafii, aby niedzielna Eucharystia odnawiała w nich wiarę, przebaczenie i wzajemną troskę.
- Za naszych zmarłych, aby Bóg przyjął ich do pełni życia w swoim królestwie.
Jak ułożyć wezwania na odpust parafialny?
Na odpust parafialny zacznij od wezwania za cały Kościół, a dopiero później wspomnij patrona i lokalną wspólnotę. Patron ma prowadzić do Chrystusa, dlatego nie zastępuje podstawowych intencji ani nie staje się tematem każdej prośby.
Przykład zestawu odpustowego można dostosować do wezwania kościoła po sprawdzeniu kalendarza liturgicznego i konsultacji z celebransem:
- Módlmy się za Kościół, aby z odwagą dawał świadectwo Ewangelii wśród współczesnych ludzi.
- Módlmy się za pasterzy Kościoła, aby prowadzili powierzony im lud w prawdzie, cierpliwości i miłości.
- Módlmy się za mieszkańców Kicina i gości naszej uroczystości, aby patron parafii wypraszał im łaskę wiernej modlitwy.
- Módlmy się za rodziny, które tworzyły historię tej wspólnoty, aby ich wiara owocowała w kolejnych pokoleniach.
- Módlmy się za chorych i starszych parafian, aby nie czuli się pominięci w życiu wspólnoty.
- Módlmy się za zmarłych dobrodziejów i parafian, aby cieszyli się pokojem Chrystusa.
Aktualną intencję lokalną można wstawić przed prośbą za zmarłych. Niech będzie konkretna, lecz dyskretna: „Za osoby przygotowujące parafialny festyn, aby ich praca służyła budowaniu wspólnoty” brzmi lepiej niż szczegółowy komunikat organizacyjny.
Wezwania na niedzielę i odpust powinny łączyć czytania dnia z potrzebami wspólnoty, ale zawsze zachowywać powszechny charakter modlitwy Kościoła.
Jakie wezwania przygotować na ślub, pogrzeb, chrzest i bierzmowanie?
Wezwania na ślub, pogrzeb, chrzest i bierzmowanie trzeba dostosować do obrzędu oraz wcześniej uzgodnić z kapłanem celebransem. Najbezpieczniej przygotować pięć krótkich propozycji, ponieważ księga liturgiczna, sytuacja rodziny albo porządek Mszy mogą wymagać zmian.
Jakie wezwania wybrać na ślub?
Na ślub pierwsze wezwanie obejmuje Kościół, a kolejne nowożeńców, ich rodziny, potrzebujących i zmarłych. Nie wolno samodzielnie przerabiać formuły przysięgi małżeńskiej ani włączać do modlitwy treści, które zawstydzają narzeczonych.
- Za Kościół, aby wskazywał narzeczonym piękno wiernej i odpowiedzialnej miłości.
- Za nowożeńców, aby sakrament małżeństwa umacniał ich w codziennej wierności, przebaczeniu i modlitwie.
- Za rodziców oraz świadków, aby wspierali małżonków życzliwością i mądrą obecnością.
- Za małżeństwa przeżywające trudności, aby otrzymały pomoc potrzebną do odbudowania jedności.
- Za zmarłych z rodzin nowożeńców, aby Bóg obdarzył ich wiecznym pokojem.
Przed uroczystością warto zajrzeć do strony Sakrament małżeństwa i ustalić tekst z osobą prowadzącą przygotowanie. Właściwy jest język wdzięczności i prośby, bez prywatnych żartów oraz opisu historii znajomości.
Jakie wezwania są odpowiednie na pogrzeb?
Na pogrzeb modlitwa wiernych ma wyrażać chrześcijańską nadzieję zmartwychwstania, modlitwę za zmarłego i wsparcie dla bliskich. Nie ocenia życia zmarłej osoby, nie rozstrzyga o jej zbawieniu i nie powtarza szczegółów biograficznych z pożegnania.
- Módlmy się za Kościół, aby niósł pociechę wszystkim przeżywającym śmierć bliskiej osoby.
- Módlmy się za naszego zmarłego lub naszą zmarłą, aby Chrystus przyjął go lub ją do domu Ojca.
- Módlmy się za rodzinę pogrążoną w żałobie, aby otrzymała umocnienie płynące z wiary w zmartwychwstanie.
- Módlmy się za osoby samotnie przeżywające stratę, aby spotkały życzliwość i konkretną pomoc.
- Módlmy się za wszystkich zmarłych, aby oglądali Boga twarzą w twarz.
Formalności i przebieg uroczystości warto potwierdzić przez stronę Pogrzeb katolicki: informacje. Intencję o zmarłym można sformułować imieniem, jeśli rodzina i celebrans uznają to za stosowne; nie należy jednak publikować lub odczytywać danych wrażliwych bez potrzeby.
Jak uwzględnić chrzest i bierzmowanie?
Podczas chrztu modlitwa obejmuje dziecko, rodziców i chrzestnych, a podczas bierzmowania – kandydatów, świadków i całą wspólnotę. Wezwania powinny podkreślać wzrost w wierze oraz działanie Ducha Świętego, nie tylko samą uroczystość rodzinną.
- Za Kościół, aby z radością przyjmował nowych członków i prowadził ich drogą wiary.
- Za dziecko przyjmujące chrzest, aby wzrastało w łasce i poznawało Jezusa we wspólnocie Kościoła.
- Za rodziców i chrzestnych, aby słowem oraz przykładem pomagali dziecku rozwijać wiarę.
- Za kandydatów do bierzmowania, aby Duch Święty umacniał ich w odważnym świadectwie.
- Za lektorów, katechetów i rodziny, aby cierpliwie towarzyszyli młodym w przygotowaniu do sakramentów.
W modlitwie na ślub, pogrzeb, chrzest i bierzmowanie najpierw zachowuje się porządek liturgii, a dopiero potem dodaje dyskretne prośby związane z konkretną rodziną.
Kto może odczytać modlitwę wiernych?

Wezwania modlitwy wiernych zwykle odczytuje diakon, a gdy go nie ma – kantor, lektor lub inny świecki wierny. Kapłan celebrans nie przekazuje swojej roli: według OWMR 71 to on kieruje wprowadzenie do modlitwy oraz wypowiada modlitwę końcową.
Czy lektor może czytać wezwania mszalne?
Tak, lektor może czytać wezwania mszalne, jeśli nie robi tego diakon. Powinien otrzymać tekst wcześniej, znać kolejność liturgii i czytać spokojnie, wyraźnie oraz bez pośpiechu.
W Parafii Kicin dobrze przygotowany lektor nie „wygłasza przemówienia”. Podaje wezwanie w naturalnym rytmie, robi krótką pauzę i pozwala wiernym odpowiedzieć. Przy ważnej uroczystości warto odbyć próbę w kościele, zwłaszcza gdy korzysta się z mikrofonu.
- Diakon – jego posługa obejmuje między innymi podawanie intencji modlitwy powszechnej.
- Lektor – może odczytać prośby po wcześniejszym przygotowaniu tekstu i uzgodnieniu z celebransem.
- Kantor – może prowadzić wezwania, gdy odpowiada za dialog liturgiczny i śpiew zgromadzenia.
- Kapłan celebrans – zachowuje wprowadzenie oraz modlitwę końcową, nawet gdy intencje czyta inna osoba.
- Dziecko lub członek rodziny – może czytać tylko wtedy, gdy celebrans uzna to za właściwe i osoba potrafi wykonać zadanie godnie.
Jak lektor powinien przygotować się do odczytania?
Przygotowanie lektora zaczyna się od przeczytania tekstu na głos przed Mszą, najlepiej co najmniej raz przy mikrofonie. Należy zaznaczyć akcenty, trudne nazwy i miejsce odpowiedzi wiernych, a potem przyjść kilka minut wcześniej.
- Odbierz zatwierdzony tekst od osoby odpowiedzialnej za liturgię, zamiast korzystać z przypadkowej wersji z telefonu.
- Sprawdź, czy odpowiedź wiernych jest taka sama po każdym wezwaniu i czy została podana organiście lub kantorowi.
- Przeczytaj każde wezwanie wolno, zachowując wyraźne zakończenie przed odpowiedzią zgromadzenia.
- Nie dodawaj własnych komentarzy, pozdrowień ani nazwisk nieobecnych w zatwierdzonym tekście.
- Po ostatnim wezwaniu pozostań w ciszy, aby kapłan celebrans mógł wypowiedzieć modlitwę końcową.
Tak, lektor może odczytać intencje, lecz kapłan celebrans zawsze rozpoczyna i kończy modlitwę wiernych – to wyraźnie opisuje OWMR 71.
Jakich błędów unikać w wezwaniach modlitwy wiernych?
Najczęstsze błędy w wezwaniach modlitwy wiernych to nadmierna długość, łączenie kilku próśb, język oskarżycielski oraz traktowanie ambony jak tablicy ogłoszeń. Tekst powinien być sprawdzony przed celebracją przez kapłana celebransa lub osobę odpowiedzialną za liturgię.
Czy można podać nazwisko w modlitwie wiernych?
To zależy od sytuacji i zgody celebransa, ale zasadniczo należy unikać niepotrzebnych nazwisk oraz prywatnych historii. Modlitwa za chorych, zmarłych lub rodzinę ma zachować szacunek, dyskrecję i powszechny charakter liturgii.
Dlaczego wezwania nie mogą być ogłoszeniami parafialnymi?
Wezwania nie mogą być ogłoszeniami parafialnymi, ponieważ ich celem jest wspólna prośba skierowana do Boga, a nie przekaz organizacyjnych informacji. Termin spotkania, zaproszenie na pielgrzymkę czy prośbę o przyniesienie dokumentów należy przekazać w ogłoszeniach parafialnych.
| Błąd | Wersja niezalecana | Lepsze rozwiązanie |
|---|---|---|
| Dwie prośby naraz | „Za chorych i za dzieci, i o pokój na świecie”. | Rozdziel prośby na osobne wezwania. |
| Ocena ludzi | „Za tych, którzy nie chcą chodzić do kościoła”. | „Za oddalonych od wiary, aby spotkali dobroć Chrystusa”. |
| Ogłoszenie | „Za uczestników spotkania w środę o 18.00”. | „Za osoby zaangażowane w życie parafii, aby służyły z radością”. |
| Prywatne szczegóły | Opis choroby, konfliktu lub sytuacji rodzinnej. | Ogólna prośba za chorych albo rodzinę w trudnościach. |
| Brak konsultacji | Tekst odczytany bez sprawdzenia. | Przekaż propozycję celebransowi przed liturgią. |
- Treść partyjna – modlitwa za rządzących ma prosić o mądrość i dobro wspólne, nie promować programu politycznego.
- Ton oskarżenia – wezwanie ma wypraszać łaskę, a nie zawstydzać konkretną grupę ludzi.
- Powtarzalność – pięć wezwań o tym samym problemie osłabia powszechny wymiar modlitwy.
- Niejasne zaimki – zamiast „za nich” wskaż, za kogo modli się zgromadzenie.
- Brak aktualizacji – przed publikacją sprawdź czytania dnia, wskazania diecezjalne i lokalny plan uroczystości.
Dane lokalne, czytania i ewentualne wskazania diecezjalne należy zweryfikować bezpośrednio przed użyciem tekstu. Materiał ma charakter informacyjny i nie zastępuje decyzji kapłana celebransa ani aktualnych norm liturgicznych.
Najlepsza kontrola przed Mszą trwa kilka minut: sprawdź jedną prośbę w każdym wezwaniu, porządek OWMR, dyskrecję danych i zgodę celebransa.
Najczęściej zadawane pytania

Czym jest modlitwa wiernych?
To modlitwa powszechna, w której zgromadzenie odpowiada na wezwania przedstawiane Bogu za Kościół, świat, cierpiących i lokalną wspólnotę. Jest częścią liturgii słowa i następuje po homilii oraz wyznaniu wiary, gdy jest ono przewidziane.
Ile wezwań ma modlitwa wiernych?
Najczęściej przygotowuje się od czterech do sześciu wezwań. Liczba zależy od charakteru celebracji, lecz tekst powinien zachować porządek: Kościół, świat, cierpiący i wspólnota lokalna.
Kto może czytać modlitwę wiernych?
Wezwania zwykle czyta diakon, kantor albo lektor. Kapłan celebrans rozpoczyna modlitwę wezwaniem do wiernych i kończy ją modlitwą, zgodnie z OWMR 71.
Czy w modlitwie wiernych można podać nazwisko?
To zależy od sytuacji i zgody celebransa, ale lepiej unikać niepotrzebnych danych osobowych. Szczególnie przy chorobie, żałobie lub trudnościach rodzinnych należy zachować dyskrecję i nie podawać prywatnych szczegółów.
Czy można samodzielnie przygotować wezwania na ślub?
Tak, można przygotować propozycję wezwań na ślub. Tekst trzeba jednak uzgodnić z kapłanem lub osobą odpowiedzialną za liturgię, ponieważ powinien pasować do obrzędu sakramentu małżeństwa.
Jakie wezwania przygotować na pogrzeb?
Na pogrzeb przygotuj prośby za zmarłego, jego bliskich, osoby przeżywające żałobę, Kościół i wszystkich zmarłych. Używaj języka nadziei zmartwychwstania, bez oceniania życia zmarłej osoby.
Czy modlitwa wiernych może zawierać ogłoszenia parafialne?
Nie, modlitwa wiernych nie służy do przekazywania ogłoszeń. Informacje o spotkaniach, zbiórkach lub terminach należy podać w ogłoszeniach parafialnych, a w intencji zachować formę prośby do Boga.
Źródła i literatura
- Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, nr 69-71, 2002 – normy dotyczące modlitwy powszechnej.
- Kodeks Prawa Kanonicznego, Stolica Apostolska – podstawowy punkt odniesienia dla życia liturgicznego Kościoła.
- Katechizm Kościoła Katolickiego, Stolica Apostolska, 1992 – nauczanie o modlitwie i uczestnictwie wiernych w liturgii.
- Konferencja Episkopatu Polski, materiały i komunikaty liturgiczne – sprawdzane przed publikacją lokalnych tekstów.
- Mszał Rzymski dla diecezji polskich, Ordo Missae, Pallottinum, 1986 – polskie teksty i porządek celebracji.
Redaktor portalu, katecheta z pasją do wyjaśniania wiary w zrozumiały sposób. Pisze w oparciu o Pismo Święte, Katechizm i nauczanie Kościoła katolickiego.

